Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2007

Άντρες! κορίτσι μου!

Άκουγα μια φορά την Καίτη Γκρέυ (μπορεί και 10 χρόνια πριν) σε μια συνέντευξη να μιλάει για τα νιάτα της, τις επιτυχίες της στην καριέρα και στους άντρες, για την περίοδο που άλλαζε γκόμενους, που ήταν με τον Καζαντζίδη, που μετά πήγε με τον Μπάρκουλη, και με όλα αυτά τα νιάτα (θεός σχωρέστους) που ήταν τρελή σουξεδιάρα, και που παρόλα αυτά οι άντρες της φέρθηκαν απαίσια και δεν εκτίμησαν τα όσα τους έδωσε και λοιπά και λοιπά.

«Όσο όμως», έλεγε, «περνάνε τα χρόνια, μαθαίνω και ξέρω ότι δεν πρέπει να τα δίνεις όλα σε έναν άντρα. Τώρα πια (είπε) δε χαρίζω κάστανα. Τέρμα αυτά που ξέρανε. Τώρα είμαι αυστηρή, και οποιανού (έτσι το πε) του αρέσει».

Έτσι είπε. Αλήθεια. Κι όλα αυτά σε ηλικία απροσδιόριστα μεγάλη. Αυτή και άλλες δύο της γενιάς της είναι εντελώς απροσδιόριστες, γιατί η μία λέει ότι ξεκίνησε το τραγούδι στα 8 χρόνια (του λιμανιού τα καλντερίμια όσοι δε ζήσαν, πολύ παιδικό τραγούδι), η άλλη στα 7 (τότε που χόρευε μπροστά στο μπουζούκι του Χιώτη με τα τεράστια βυζιά, σου λέει 7 χρονών παιδί με κάτι βυζιά να!) και έφτασε κι η Γκρέυ να πει: ε εγώ ξεκίνησα από τα ταλέντα, παιδί θαύμα στην ηλικία των 6 (μμμ, πάρτε τα).
Αυτό ήταν παρένθεση για να γίνουν οι προσθέσεις και οι υπολογισμοί της ηλικίας.

Μου χτυπάει αυτή η φράση από τότε, τόσο που το έκανα ανέκδοτο, με έναν κρυφό όμως φόβο μη φτάσω κι εγώ κάποια στιγμή σε κάποια ...υπερηλικία και δεν έχω πάρω γραμμή από το τι συμβαίνει γύρω μου, και δε μαθαίνω από τα λάθη μου, και τα επαναλαμβάνω και αρχίζω από το ...τέλος να κοιτάω πώς είναι τελικά μια καλή αρχή.

Βρέθηκα προχθές με μια φίλη πολύ αγαπημένη. Την πολύ αγαπημένη μου δηλαδή. Δεν είναι μεγάλη, αλλά ούτε και μικρή. Όλα πάνω της είναι κοριτσίστικα και όμορφα. Δεν είναι όμως κορίτσι.

Ναι οκ, η ηλικία ναι είναι σχετική και σημασία ναι έχει πώς νιώθει ο καθένας κλπ κλπ. Όμως η εμπειρία, ιδιαίτερα για αυτόν που έχει συνείδηση της εμπειρίας και υψηλή αντίληψη, καταγράφεται. Συσσωρεύονται οι εμπειρίες, κάθονται κάπου μέσα μας, δημιουργούν ένα σύνθετο υλικό κι όταν είναι αρνητικές, το υλικό αυτό ίσως είναι και μη ανακυκλώσιμο. Κι όσο έχουμε αποθηκευτικό χώρο μπορούμε να μαζεύουμε. Όταν όμως δε χωράει άλλο;

Αυτή η φίλη λοιπόν, μετά από κάτι αισθηματικά στραπάτσα, σχεδόν τραγωδίες αν τις καλοθυμηθώ, και από επιλογή να μην αγαπήσει ξανά αν δεν βρισκόταν σε πλήρη ισορροπία και διάθεση, βρήκε έναν πραγματικό αγαπημένο. Είχα χαρεί πάρα πολύ όταν το έμαθα. Μεγάλη χαρά. Σαν να είχε συμβεί κάτι πραγματικά σημαντικό. Πιο σημαντικό κι από τις νίκες μας στο Champions League. (τι λέω;)

Είχα τόση χαρά που δε ρώταγα τι και πώς; Μου έφτανε που ήταν καλά κι ευτυχισμένη. Ξεσηκωμένη. Εξαφανισμένη δικαιολογημένα, γιατί ζούσε τον έρωτά της. Κι όταν τύχαινε να μιλάμε, μου έλεγε «δεν το πιστεύω αυτό που ζω, δεν πίστευα ότι εγώ θα ξανανιώσω έτσι».
Κι εκεί έκλεινε η κουβέντα. Δεν ήθελα να μάθω λεπτομέρειες. Αυτά αφορούν μόνο εκείνους. Εμένα μου έφτανε που η φίλη μου ζούσε την καλύτερή της περίοδο μετά από πολλάααα χρόνια.

Προχθές λοιπόν μου ανακοίνωσε ότι ο τυπάκος της, την έκανε. Και όχι με τον πιο ωραίο τρόπο. Την έκανε με κάτι δράκους για το πού ήταν εξαφανισμένος δυο μέρες, και στο τέλος αφού η "τρελή" δεν πίστευε τις καταπληκτικές δικαιολογίες που της έλεγε, απλά τη χαιρέτησε.
Τόσο ξενερωτικά. Έτσι. Άκυρα.

Κι αυτό το κορίτσι τώρα ήθελε να βγούμε να τα πούμε. Να της πω κάτι για να ελπίσει ξανά. Να της πω (ξανά) ότι αυτά συμβαίνουν (ξανά).

Είχε ξανατύχει να βρεθώ σ’ αυτή τη θέση. Για να της τονώνω τη διάθεση, λέγοντάς της πως τα καλύτερα έρχονται και διάφορα μελλούμενα. (Πού τη βρίσκω την έμπνευση κι έχω σιγουράκια για το μέλλον του άλλου πάνω στον πόνο του, άγνωστο). Πως τώρα ξέρεις τι δεν πρέπει να κάνεις. Κάτι για αυτοκριτικές και μαλακίες. Χαζομάρες, αμπελοφιλοσοφίες με ποτό και τσιγάρο. Δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Γιατί ναι. Κάνεις την αυτοκριτική σου. Μα φταις όταν ...φταις. Φταις κι όταν δε φταις; Πόση αυτοκριτική; Αυτό δεν αυτοκριτική πια, αυτό είναι ενοχομηχανή.

Και δεν ήθελα να ξαναξεκινήσω να λέω τα ίδια που της είπα τουλάχιστον άλλες δυο φορές στο παρελθόν. Δεν έχει νόημα τόσο dejavu.

Το γαμοτοσπίτι του, διαόλους, εφιάλτες, τέρατα, φαντάσματα να τον κυνηγούν, αναποδιές, να πατάει και να τρώει σκατά, ό,τι μπορεί να υπάρχει σε κακοδαιμονία η ευχή μου προς αυτόν, ατυχία, γκαντεμιά, κατάρες και μόνο, ήταν αυτά που μπορούσα να πω για την πάρτη του.
Και χόρταινε το στόμα μου που τον εξεφτέλιζα στα αυτιά της με λέξεις που δεν υπάρχουν, που μου φαίνονταν όμως τόσο ταιριαστές γι' αυτόν, σύνθετες πολλών λέξεων με τη μία λέξη χειρότερη απ’ την άλλη.
Βράχνιασα και από την ένταση. Όταν έκλεισα το βρισίδι, με την τελευταία λέξη «καριολοπουστόγερας» γελούσαμε με δάκρυα.

Δε θέλω άλλη φιλοσοφία περί έρωτος. Δεν ισχύει τίποτα. Αν είναι και σου κάτσει έχει καλώς. Ένας αγαπημένος σοφός φίλος λέει ότι τα πράγματα στον έρωτα είναι σαν το λαϊκό λαχείο: ένας είναι ο υπερτυχερός με τα πολλά κέρδη, κι οι υπόλοιποι μοιράζονται μικρότερα ποσά ή τίποτα.
Δεν υπάρχουν και συνταγές, του στυλ «εγώ πια δε χαρίζω κάστανα».
Και κάστανα θα ξαναχαρίσεις, (τι έχουν τα κάστανα δηλαδή;) και τα ίδια λάθη θα κάνεις και πάλι θα έχει νόημα ο έρωτας γιατί μόνο με το φόβο μήπως τον χάσεις είναι κι αυτός δυνατός.

Κι ας φτάσουμε κι εμείς στην ηλικία -εδώ που τα λέμε- του παιδιού θαύματος καίτης γκρέυ κι ας μιλάμε ακόμη για έρωτες. Μπορεί να είμαστε κι εμείς τότε «καριολοπουστόγριες». Ε, αγαπημένη μου φίλη; Μη μασάς ρε. Θα πιάσουν οι ευχές μου.

12 σχόλια:

MenieK είπε...

Πρώτον... κι εγώ με τη λογική της Καίτης Γκρέυ, και τις συν αυτή, είμαι 22, βία 23...
και δεύτερον πες στη φίλη σου, ότι δεν είναι θέμα ατόμου, είναι θέμα κατηγορίας, είδους. Άρα, να μην ξεχνά πάντα ότι:
άντρας είναι αυτό που αν το δούμε στο πάτωμα να σπαράζει.... το ξαναπυροβολούμε βλαστημώντας γιατί αστοχήσαμε την πρώτη φορά :)

taxitzou είπε...

όταν πρόκειται να δώσω συμβουλές σε καρδιοχτυπημένη, καρδιοτσακισμένη φίλη έχω πάντα τις καλύτερες. Όταν πρόκειται για μένα τις ξεχνάω...

Για μένα ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που από 'κει που βρίσκεσαι στα ύψη να κάνεις ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο και, το κυριότερο, χωρίς δίχτυ ασφαλείας από κάτω. Αλλά για να είμαι ειλικρινής μ' αρέσει. Το έχω ζήσει και ακόμη κι αν πληγώθηκα - ή πλήγωσα - δεν το αλλάζω με τίποτα. Βιώνεις τόσο διαφορετικά συναισθήματα, από τη μια στιγμή στην άλλη, που καταλαβαίνεις ότι ζεις...

Θυμάμαι κι εγώ να μιλάω με την κολλητή μου ώρες στο τηλέφωνο, ενώ μόλις είχαμε βρεθεί. Ν' αναλύουμε ξανά και ξανά τα ίδια...

Αχ, τι μου θύμησες τώρα...

Μετεωρίτης είπε...

μα έτσι ξαφνικά... εντελώς ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση έφυγε;!!

εντάξει, το πιστεύω.
Συμφωνώ afrodiet που ότι είναι να γίνει θα γίνει. Και κάστανα θα χαρίσεις και θα δοκιμάσεις ξανά...γιατί κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του.
Μεγαλώνοντας όμως συνειδητοποιείς και τα δικά σου λάθη-ποτέ δεν φταίει μόνο ο ένας! Ε;

Ο τύπος όπως έφυγε θα τον φύγουν γιατί το κάρμα είναι χάρμα συνήθως και όπως στρώνεις κοιμάσαι και άλλα τέτοια...
Call me romantic αλλά πιστεύω πως πάντα υπάρχει κάποιος για μας.
Η γκαντεμιά έχει ένα τέλος-βλέπε παιχνίδι με Λάτσιο:
μούφα γκολ στην αρχή αλλά "πόσα αυτάκια έχει ο λαγός;" στο τέλος!

Καλησπέρα και σε meniek και taxitzou!!

afrodiet είπε...

Meniek,
Πολύ μ' αρέσει που έπιασες το θέμα με την ηλικία της Γκρέυ και των φιλενάδων της.
Πάνε να μας βγάλουν και τρελούς, ότι δεν αναγνωρίζουμε τη χρονολογία των ασπρόμαυρων (σχεδόν βουβού κινηματογράφου) ταινιών που έχουν εμφανιστεί.

Επίσης 'όλα τα λεφτά' ορισμός: άντρας είναι αυτό που αν το δούμε στο πάτωμα να σπαράζει.... το ξαναπυροβολούμε βλαστημώντας γιατί αστοχήσαμε την πρώτη φορά.
Θα της το πω!
Σίγουρα θα τη βοηθήσει να καταλάβει ότι αυτό που υποψιάζεσαι είναι δεδομένη αρχή για κάποιους άλλους.
Τέλειο!

afrodiet είπε...

Μετεωρίτισσα,
πολύ μου άρεσε "το κάρμα είναι χάρμα".

Όσο για τον ρομαντισμό, κι εγώ έχω μπόλικο. Αλλά επίσης πιστεύω σ' αυτό που κάποτε μου είπαν: κυνικός είναι ένας πρώην ρομαντικός απογοητευμένος.

Όσο για την παραπομπή της ανατροπής της τύχης στο παιχνίδι με τη Λάτσιο, δεν έχω λόγια.
Είσαι θεά!

Έγινες καλά; Έφυγε ο πυρετός;

afrodiet είπε...

Ταξιτζού,

"Για μένα ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που από 'κει που βρίσκεσαι στα ύψη να κάνεις ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο και, το κυριότερο, χωρίς δίχτυ ασφαλείας από κάτω. Αλλά για να είμαι ειλικρινής μ' αρέσει."

Εγώ συμφωνώ μαζί σου. Κι εγώ ακόμα αντέχω.
Το κοριτσάκι μου όμως όχι. Κουράστηκε.
Γι αυτό το μοναδικό που μπορούσα να κάνω για τη ... βοηθήσω (σιγά κιόλας τη βοήθεια) ήταν να της τον βρίσω άσχημα. Ξέρω γω; μήπως ο θυμός νικήσει την απογοήτευση.

Μετεωρίτης είπε...

έφυγε ο πυρετός,
αλλά είχα ξυπνήσει τόσο χαρούμενη που είπα "χαλάλι"!

Καλά, με τις ηλικίες πολλοί μας δουλεύουν εντλώς..!

Η φίλη σου θα συνέλθει γρήγορα γιατί ο χωρισμός αυτός έγινε πολύ μαχαίρι-ίσως έτσι είναι καλύτερα. Με παλιές μου σχέσεις μας έβγαινε η Παναγία μέχρι να ξεκολλήσουμε και να σου πω την αλήθεια, δεν ήταν και ότι καλύτερο.
Να, υπάρχει και η ακλή πλευρά.
Δεν βασανίστηκε!!

Πάμε γι' άλλα,
πάντα πάμε για άλλα,
έτσι;!

Γιατί όχι;!

taxitzou είπε...

ξέρεις όσο μεγαλώνεις τόσο δυσκολότερα γίνονται τα πράγματα, σε όλους τους τομείς. Είτε για να ξεπεράσεις μια κατάσταση είτε για να ξαναμπεις στη διαδικασία "μπαίνω πάλι στο παιχνίδι" και πάει λέγοντας. Ο χρόνος πάντως όλα τα γιατρεύει, κάτι ήξεραν αυτοί που το έβγαλαν. (Τίποτα καψουρεμένοι αρχαίοι θα ήταν, γιατί όλα από τότε μας έρχονται. Εμείς οι νεότεροι ούτε ένα ρητό δεν είμαστε άξιοι να βγάλουμε...)

Από ηλικίες πάντως σας έχω το κορυφαίο: ΖΩΖΩ ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗ...για πείτε να τολμάτε...

όσο για τα κάστανα, είναι πια τόσο ακριβά, που εδώ δεν τ' αγοράζεις, όχι να τα χαρίσεις κι όλας...

αν ακούς είπε...

ρε γαμώτο...είναι πολύ κουραστικό αυτό όταν συμβαίνει και ξανασυμβαινει...σου τραβάει ενέργεια και κυρίως διάθεση για τη συνέχεια...

afrodiet είπε...

Μετεωρίτη,
κι εμένα μ' αρέσει η θετική οπτική των πραγμάτων.
Το ότι κόπηκε μαχαίρι γλιτώνει από μια βασανιστική χρονοβόρα διαδικασία. Σοκάρει όμως! Αλλά, ναι! θα το ξεπεράσει. Θα πάει για άλλα, εννοείται! That's life!
:)

Taxitzou,
ο χρόνος είναι και μένα το θέμα μου.
Η ηλικία, που κάνει πιο εύκολο ή πιο δύσκολο ένα χωρισμό.
Γι αυτό και οι αναφορές μου στις μεγαλοκυρίες που έχουν ξεπεράσει την τέταρτη διάσταση (βλ.χρόνος).
Υ.Γ.1 Η Ζωζώ όλα τα λεφτά!
Υ.Γ.2 Κατά βάθος τις ζηλεύω, θέλω να έχω κι εγώ την ενέργειά τους όταν φτάσω τα χρόνια τους.
:)

Αν ακούς,
είναι άνθρωποι και άνθρωποι. Αυτοί που για να ξεπεράσουν μια δύσκολη κατάσταση τρώνε πολλά χρόνια στη σκέψη και στο λούκιασμα, κι εκείνοι που τρώνε μια σοκολάτα υγείας (λέμε τώρα) και πάνε για άλλα.
Αν είναι να διαλέξω θέλω φυσικά τη δεύτερη περίπτωση.
:)

MenieK είπε...

Afrodiet, είπα να σε προσκαλέσω σε παιχνίδι, είσαι?

妹卓 είπε...

餐飲設備 製冰機 洗碗機 咖啡機 冷凍冷藏冰箱 蒸烤箱 關島婚禮 巴里島機票 花蓮民宿 彈簧床 床墊 獨立筒床墊 乳膠床墊 床墊工廠 產後護理之家 月子中心 坐月子中心 坐月子 月子餐 銀行貸款 信用貸款 個人信貸 房屋貸款 房屋轉增貸 房貸二胎 房屋二胎 銀行二胎 土地貸款 農地貸款 情趣用品 情趣用品 腳臭 水晶 長灘島 長灘島旅遊 長灘島景點 長灘島機加酒 長灘島必買 SD記憶卡 隨身碟 SD記憶卡 ssd固態硬碟 外接式硬碟 記憶體 婚禮顧問