Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Όλοι μου οι φίλοι παντρευτήκανε

Από μικρό παιδί είχα μια απορία για το γάμο και το έργο που επιτελεί αυτή η συνήθεια στις σχέσεις των ανθρώπων.
Γιατί αν παραβλέψουμε τη συμβολή του στην κοινωνία αφού ο γάμος τελικά δεν προϋποθέτει ισχυρότερες οικογένειες, θα συνειδητοποιήσουμε ότι είναι μια μαζοχιστική ανάγκη να καταστρέψουμε τις πιο όμορφες σχέσεις μας.
Με δυσκολία μπορώ να το ισχυριστώ στους φίλους μου, που με καλούν κάθε τόσο σε σεμνές τελετές επισημοποίησης σχέσεων και εκτονωτικά πάρτυ επίσημης λήξης της ελευθερίας τους. Αλλά αυτό πιστεύω.
Αφού το κίνητρο για να παντρευτούν δύο άνθρωποι είναι ένας έρωτας μεταξύ τους πώς αποφασίζουν να τον μεταλλάξουν σε συγγένεια;
Είναι καλύτερο να είσαι συγγενής με αυτόν που γουστάρεις ή αιώνιος αγαπημένος (αν υποθέσουμε ότι όλα γίνονται για τη διαιώνιση της αγάπης);
Πειράζει που διαλέγω το δεύτερο;
Πειράζει που πιστεύω ότι η ανεξαρτησία είναι πιο σίγουρη οδός για την διατήρηση της σχέσης και του έρωτα;
Πειράζει που οι φίλοι που παντρεύτηκαν, με ξαναθυμούνται όταν χωρίζουν;
Παρόλα αυτά παλιόφιλοι, να ζήσετε και να ευτυχίσετε από τα βάθη της καρδιάς μου, αν μετράει και πιάνει η ευχή μου.
Εγώ θα συνεχίσω να σας παρακολουθώ με αγάπη και επιστημονικό ενδιαφέρον.

4 σχόλια:

Ατάσθαλος είπε...

Συμφωνώ και επαυξάνω. Πιθανή απάντηση αποτελεί, πως παντρεύονται γιατί απλά τελειώνει ο έρωτας. Και ακόμα, πώς φαίνονται απ΄την αρχή τα ζεύγη που παντρέυτηκαν γιά να χωρίσουν.

info είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
afrodiet είπε...

Ατάσθαλε, βάλε κι εσύ δυνατότητα σχολίων να σου πούμε τη γνώμη μας για τις ωραίες σκέψεις σου. :-)
Και συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση. Ευχαριστώ ε?

steven muler είπε...

απλά τελειώνει ο έρωτας. Και ακόμα, πώς φαίνονται απ΄την αρχή promptessay.com τα ζεύγη που παντρέυτηκαν γιά να χωρίσου