Μια που τώρα άμεσα πρέπει να βρεθεί μια λύση με τα Σκόπια και να καταλήξουμε σε κοινά αποδεκτό όνομα, που θα έχει το ένα συνθετικό "Μακεδονία" γιατί δε σκεφτόμαστε να προτείνουμε μερικά;
Λοιπόν μου αρέσει το "Wannabe Macedonia" και να έχει και συντομογραφία τα δύο αρχικά WM.
Τα σημαντικά κράτη κάνουν καριέρα με τα αρχικά τους, (βλέπε USA, UK).
Επίσης πολύ καλό ονοματάκι είναι και το North of all time Hellenic Macedonia.
(Γιατί το Former Yugoslavian Republic of Macedonia είναι μικρότερο;).
Όχι ε;
Τι άλλο, τι άλλο;;
Ααα!
Βρήκα!
Να τους πούμε ότι επειδή στην Ελλάδα είμαστε γλωσσοπλάστες και ούτως ή άλλως ερμηνεύουμε όπως θέλουμε τους διεθνείς όρους, να ονομαστεί το κράτος, "Χρήσιμα Σεντόνια".
Αυτοί μπορούν να κόβουν τη φράση στο Hrisi (Χρήση) και να τη συνεχίζουν στο Macedonia (έτσι είναι σα να λέμε ότι κάνουν χρήση του όρου Μακεδονία) και στην Ελλάδα να κόβουμε τη φράση σε επίθετο και ουσιαστικό, και θα είναι για μας ένα κράτος - είδος προικός!
Δηλαδή γι αυτούς: Hrisi Macedonia και για μας: Hrisima Cedonia
Καλέ δε θα το καταλάβει κανείς αν το κάνουν έτσι! Παίρνω τηλέφωνο τη Ντόρα.
Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2007
Πέμπτη 25 Οκτωβρίου 2007
Ε όχι και χάσαμε!!!
Είναι η πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια Ολυμπιακού στην Ευρώπη χαίρομαι με ένα σκορ 4-2 εις βάρος μας.
Κι αυτό γιατί το να τρως γκολ στο 2΄ και να μπορείς να ισοφαρίσεις στο 7΄ δεν θυμίζει τον παλιό Ολυμπιακό.
(Παρόλο το μνημόσυνο που ξεκίνησε να κάνει ο Βερνίκος. Τον είχα στο mute σ’ όλο τον αγώνα. Αίσχος.)
Γιατί όταν βρίσκεσαι από το 12΄ με παίχτη λιγότερο και παρόλα αυτά προηγείσαι με αυτή την εις βάρος σου αναλογία, δεν είναι για να κλαις.
Γιατί όταν παίζεις φιλοξενούμενος στην πιο καυτή έδρα της Ευρώπης, και παλεύεις να αυξήσεις τη διαφορά υπέρ σου, δείχνεις πως μπορείς να παίζεις στην Ευρώπη.
Γιατί ενώ παίζεις με τη βασίλισσα Ρεάλ, και σε λένε Άντζα, Πατσατζόγλου, Στολτίδη και αυτό δε σε κομπλεξάρει, σημαίνει πως η ομάδα σου, εμπνέει πλέον εμπιστοσύνη.
Γιατί όταν με τέτοιο σπρώξιμο της γηπεδούχου από τη διαιτησία, συνεχίζεις να κάνεις φάουλ (ευφυέστατα) για να σταματήσεις τις γρήγορες αντεπιθέσεις, δείχνεις πως είσαι για κάποιο λόγο στο γήπεδο αυτό.
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!
ΕΡΩΤΗΣΗ:
Γιατί ο Ρομπίνιο απ’ την πολλή χαρά και τον πανηγυρισμό κόντευε να καταπιεί το χέρι του; Σιγά ρε θα πνιγείς!
Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2007
Συμβουλές προς καλλιτέχνες που πάνε στη Μπήλιω
Επειδή η ζωή είναι γεμάτη παγίδες και εκπλήξεις, θα ήθελα να προφυλάξω τους καλλιτέχνες (που αποκλείεται να διαβάζουν το blog μου αλλά εγώ θα έχω κάνει το χρέος μου) από την παγίδα των καλλιτεχνών ΜΠΗΛΙΩ ΤΣΟΥΚΑΛΑ.
Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να είναι εξωγήινη, γιατί δε θέλω να πιστεύω ότι κρατάει το ενδιαφέρον της κρατικής τηλεόρασης απλά με την ασχετοσύνη της. Κάποιο πείραμα γίνεται και τα αποτελέσματα αργούν να βγουν (θα βγάλει βιβλίο για αυτήν ο Λιακόπουλος και θα μας αφήσει μ..άκες).
Καταρχάς πριν πάτε στην εκπομπή της βεβαιωθείτε ότι έχει καλέσει εσάς σίγουρα. Στείλτε φωτογραφία σας με το ονοματεπώνυμό σας και με υπενθύμιση για την ημέρα της συνέντευξης. Υπάρχει σοβαρή υποψία ότι πάσχει από το σύνδρομο της διαβολοταύτισης (?!"). Δηλαδή ξέρει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για κάποιους, τις εκφράζει με σατανικό ύφος, αλλά τυχαίνει να μην ταιριάζουν σ' αυτούς στους οποίους τις απευθύνει.
Αμέσως μετά την ταυτοποίηση πηγαίνετε στην εκπομπή της ξεκούραστος, με τουλάχιστον ένα οχτάωρο ύπνου, γιατί η ψυχική εξάντληση έρχεται πιο εύκολα σε όσους είναι κουρασμένοι.
Όταν αρχίσει να ρωτάει πάρτε βαθιές εισπνοές, βήξτε, κάντε κάτι θορυβώδες για να καλύψετε την ερώτηση έτσι ώστε να απαντήσετε αυτό που θέλετε εσείς. Έτσι κι αλλιώς η ερώτηση δε θα έχει καμία σχέση με τη δουλειά σας.
Αν είστε γύρω στα εξήντα και σας ρωτήσει πότε τελειώσατε τις σπουδές σας πείτε κάτι χαριτωμένο για τη ΝΕΤ. Ούτως ή άλλως δε θα καταλάβει την ανακολουθία.
Αν αρχίσει να μιλάει με διαλείμματα και να χαμογελάει πονηρά στην κάμερα, δεν είναι τίποτα. Τη διορθώνει ο σκηνοθέτης που σας είπε Τζων πριν δύο ερωτήσεις. Τώρα λογικά το έχει διορθώσει. Σας λέει Τζακ.
Αν αρχίσει τις οικειότητες μην ενδώσετε. Θα νομίζει ο κόσμος ότι πραγματικά σας ξέρει και άρα ισχύει αυτό που είπε για το παρελθόν σας, ότι δηλαδή ήσασταν άστεγος και κοιμόσασταν για μια πενταετία σε παγκάκια.
Αν ξαφνικά σηκώσει τα φρύδια και για πολλή ώρα κάνει εεεεεε, θέλει να σας ζητήσει ένα τραγούδι - παραγγελιά. Ακόμη κι αν είστε ηθοποιός. Μην ανησυχείτε και τραγουδιστής να ήσασταν αυτό που θα ζητούσε δε θα ήταν δικό σας.
Αν πάνω στον οίστρο σας, σας διακόψει για να κάνει πάλι εεεεε και να ρωτήσει αυτό που είχατε ξεκινήσει να αναπτύσσετε πριν πέντε λεπτά, ενώστε τους αντίχειρες σε απόσταση 20 εκατοστών από το στήθος και επικεντρωθείτε για 10 δεύτερα. Διώχνει τους ιλίγγους.
Φαντάζομαι τέλος, ότι έχετε φροντίσει να δώσετε κι αλλού συνεντεύξεις, να προβάλετε τη δουλειά σας και γενικά να αξιοποιήσετε το χρόνο σας στην τηλεόραση με χαρά και καλή διάθεση.
Αυτό που περάσατε στη Μπήλιω δεν ήταν τίποτα. Ηρεμήστε.
Θα δείτε που θα το ξεχάσετε.
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.
Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να είναι εξωγήινη, γιατί δε θέλω να πιστεύω ότι κρατάει το ενδιαφέρον της κρατικής τηλεόρασης απλά με την ασχετοσύνη της. Κάποιο πείραμα γίνεται και τα αποτελέσματα αργούν να βγουν (θα βγάλει βιβλίο για αυτήν ο Λιακόπουλος και θα μας αφήσει μ..άκες).
Καταρχάς πριν πάτε στην εκπομπή της βεβαιωθείτε ότι έχει καλέσει εσάς σίγουρα. Στείλτε φωτογραφία σας με το ονοματεπώνυμό σας και με υπενθύμιση για την ημέρα της συνέντευξης. Υπάρχει σοβαρή υποψία ότι πάσχει από το σύνδρομο της διαβολοταύτισης (?!"). Δηλαδή ξέρει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για κάποιους, τις εκφράζει με σατανικό ύφος, αλλά τυχαίνει να μην ταιριάζουν σ' αυτούς στους οποίους τις απευθύνει.
Αμέσως μετά την ταυτοποίηση πηγαίνετε στην εκπομπή της ξεκούραστος, με τουλάχιστον ένα οχτάωρο ύπνου, γιατί η ψυχική εξάντληση έρχεται πιο εύκολα σε όσους είναι κουρασμένοι.
Όταν αρχίσει να ρωτάει πάρτε βαθιές εισπνοές, βήξτε, κάντε κάτι θορυβώδες για να καλύψετε την ερώτηση έτσι ώστε να απαντήσετε αυτό που θέλετε εσείς. Έτσι κι αλλιώς η ερώτηση δε θα έχει καμία σχέση με τη δουλειά σας.
Αν είστε γύρω στα εξήντα και σας ρωτήσει πότε τελειώσατε τις σπουδές σας πείτε κάτι χαριτωμένο για τη ΝΕΤ. Ούτως ή άλλως δε θα καταλάβει την ανακολουθία.
Αν αρχίσει να μιλάει με διαλείμματα και να χαμογελάει πονηρά στην κάμερα, δεν είναι τίποτα. Τη διορθώνει ο σκηνοθέτης που σας είπε Τζων πριν δύο ερωτήσεις. Τώρα λογικά το έχει διορθώσει. Σας λέει Τζακ.
Αν αρχίσει τις οικειότητες μην ενδώσετε. Θα νομίζει ο κόσμος ότι πραγματικά σας ξέρει και άρα ισχύει αυτό που είπε για το παρελθόν σας, ότι δηλαδή ήσασταν άστεγος και κοιμόσασταν για μια πενταετία σε παγκάκια.
Αν ξαφνικά σηκώσει τα φρύδια και για πολλή ώρα κάνει εεεεεε, θέλει να σας ζητήσει ένα τραγούδι - παραγγελιά. Ακόμη κι αν είστε ηθοποιός. Μην ανησυχείτε και τραγουδιστής να ήσασταν αυτό που θα ζητούσε δε θα ήταν δικό σας.
Αν πάνω στον οίστρο σας, σας διακόψει για να κάνει πάλι εεεεε και να ρωτήσει αυτό που είχατε ξεκινήσει να αναπτύσσετε πριν πέντε λεπτά, ενώστε τους αντίχειρες σε απόσταση 20 εκατοστών από το στήθος και επικεντρωθείτε για 10 δεύτερα. Διώχνει τους ιλίγγους.
Φαντάζομαι τέλος, ότι έχετε φροντίσει να δώσετε κι αλλού συνεντεύξεις, να προβάλετε τη δουλειά σας και γενικά να αξιοποιήσετε το χρόνο σας στην τηλεόραση με χαρά και καλή διάθεση.
Αυτό που περάσατε στη Μπήλιω δεν ήταν τίποτα. Ηρεμήστε.
Θα δείτε που θα το ξεχάσετε.
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.
Τετάρτη 26 Σεπτεμβρίου 2007
ΔΥΟ ΓΑΙΔΑΡΟΙ ΜΑΛΩΝΑΝΕ...
Δεν ανήκω σε κόμματα. Και ακόμη περισσότερο δεν ενδιαφέρομαι για το συγκεκριμένο που τώρα ψάχνει πρόεδρο κοινής αποδοχής.
Δεν μπορώ όμως να μην παρατηρώ τουλάχιστον τις εξελίξεις του πολιτικού σκηνικού της χώρας, γιατί μου φαίνεται ότι με επηρεάζουν άμεσα.
Λοιπόν, τόσα χρόνια το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε μια πολιτική παράταξη, που εκπροσωπείται από έναν ...μοιρολάτρη, και έναν ... τυχοδιώκτη;
Συγνώμη, αλλά τι μορφές είναι και οι δυο τους;
Ο Βενιζέλος είναι η σύγχρονη έκφραση του κεντρώου χώρου; Με μια ακαταλαβίστικη επιτηδευμένη γλώσσα που επικροτούν και ...χειροκροτούν μόνο νομικάριοι κλακαδόροι;
Με τόσα κιλά καταρχάς δε με πείθει ότι του μένει ενέργεια και όρεξη για να εργαστεί για άλλους! Όλη η ενέργεια θα χάνεται κάπου στο στομάχι. Αν δεν έχει εξανεμιστεί ήδη από το πέρασμα στον οισοφάγο.
Ακούσαμε ποτέ από το στόμα του, μια αλήθεια; Μια ιδεολογική ή κοινωνική τοποθέτηση που να κινητοποίησε κανέναν να σκεφτεί ή να δράσει;
Αυτάρεσκα ευφυολογήματα ακούσαμε μόνο. Τόσο αυτάρεσκα, όσο το βάδισμά του στο Ζάππειο το βράδυ της ήττας.
Λες και δεν ήταν και δική του η ήττα. Πώς έτρεξε να την βγάλει από πάνω του!;!;!
Αυτός εκφράζει κανένα σύγχρονο άνθρωπο που ενδιαφέρεται για κοινωνικές λύσεις; Αν το ΠΑΣΟΚ επιλέξει αυτόν για αρχηγό έχει αγοράσει λουκέτο χωρίς κλειδί.
Τώρα για τον Παπανδρέου τι να πω;
Είναι ένας τύπος που απλά δεν το 'χει. Είναι σαν ανασφαλής γκόμενος. Ειδικά σήμερα που ζήτησε στα "πεταχτά" και μια ψήφο εμπιστοσύνης, έτσι για να μπορεί να συνεχίσει το έργο του...
Είναι σαν έναν τύπο που ενώ εδώ και πολλά χρόνια απατά την καλή του, αδιαφορεί για αυτήν και ξεχνάει τα ραντεβού τους, ζητάει μετά από τον πιο καθοριστικό και τρικούβετρο καυγά τους να του επιβεβαιώσει ότι ακόμα τον αγαπάει.
Και δεν το ζητά αμέσως μετά από τον καυγά, αλλά μια μέρα που ξύπνησε ορεξάτος δίπλα της, συνειδητοποιώντας, ότι για να βρίσκεται ακόμη μαζί του, μάλλον τον έχει συγχωρήσει.
Δεν μπορώ όμως να μην παρατηρώ τουλάχιστον τις εξελίξεις του πολιτικού σκηνικού της χώρας, γιατί μου φαίνεται ότι με επηρεάζουν άμεσα.
Λοιπόν, τόσα χρόνια το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε μια πολιτική παράταξη, που εκπροσωπείται από έναν ...μοιρολάτρη, και έναν ... τυχοδιώκτη;
Συγνώμη, αλλά τι μορφές είναι και οι δυο τους;
Ο Βενιζέλος είναι η σύγχρονη έκφραση του κεντρώου χώρου; Με μια ακαταλαβίστικη επιτηδευμένη γλώσσα που επικροτούν και ...χειροκροτούν μόνο νομικάριοι κλακαδόροι;
Με τόσα κιλά καταρχάς δε με πείθει ότι του μένει ενέργεια και όρεξη για να εργαστεί για άλλους! Όλη η ενέργεια θα χάνεται κάπου στο στομάχι. Αν δεν έχει εξανεμιστεί ήδη από το πέρασμα στον οισοφάγο.
Ακούσαμε ποτέ από το στόμα του, μια αλήθεια; Μια ιδεολογική ή κοινωνική τοποθέτηση που να κινητοποίησε κανέναν να σκεφτεί ή να δράσει;
Αυτάρεσκα ευφυολογήματα ακούσαμε μόνο. Τόσο αυτάρεσκα, όσο το βάδισμά του στο Ζάππειο το βράδυ της ήττας.
Λες και δεν ήταν και δική του η ήττα. Πώς έτρεξε να την βγάλει από πάνω του!;!;!
Αυτός εκφράζει κανένα σύγχρονο άνθρωπο που ενδιαφέρεται για κοινωνικές λύσεις; Αν το ΠΑΣΟΚ επιλέξει αυτόν για αρχηγό έχει αγοράσει λουκέτο χωρίς κλειδί.
Τώρα για τον Παπανδρέου τι να πω;
Είναι ένας τύπος που απλά δεν το 'χει. Είναι σαν ανασφαλής γκόμενος. Ειδικά σήμερα που ζήτησε στα "πεταχτά" και μια ψήφο εμπιστοσύνης, έτσι για να μπορεί να συνεχίσει το έργο του...
Είναι σαν έναν τύπο που ενώ εδώ και πολλά χρόνια απατά την καλή του, αδιαφορεί για αυτήν και ξεχνάει τα ραντεβού τους, ζητάει μετά από τον πιο καθοριστικό και τρικούβετρο καυγά τους να του επιβεβαιώσει ότι ακόμα τον αγαπάει.
Και δεν το ζητά αμέσως μετά από τον καυγά, αλλά μια μέρα που ξύπνησε ορεξάτος δίπλα της, συνειδητοποιώντας, ότι για να βρίσκεται ακόμη μαζί του, μάλλον τον έχει συγχωρήσει.
Τετάρτη 25 Ιουλίου 2007
Εκδικούμαι άρα γελάω
Eρωτικαί εκδικήσεις από Παύλο Νιρβάνα
Όταν βλέπω κάποιον να περπατή επάνω-κάτω, όπως ο μακαρίτης ο Bέρθερος, και να μελετά μίαν ερωτικήν εκδίκησιν, λέγω από μέσα μου: «Iδού ένας άνθρωπος, που ετοιμάζεται να κάμη μίαν ανοησίαν!».
Kαθένας την κάμνει με τον τρόπον του.
Άλλος φονεύει. Aλλά ο θάνατος είναι μυστήριον.
Άλλος αυτοκτονεί. Aλλά η αυτοκτονία είναι μία ηλιθιότης.
Άλλος σπεύδει να υπανδρευθή με το πρώτον αδέσποτον θήλυ, που συναντά εις τον δρόμον του, φανταζόμενος ότι εκδικείται με τον τρόπον αυτόν εκείνην, που έπαυσε να τον αγαπά. Aυτό είναι ξεκαρδιστική κωμωδία.
Άλλος γράφει ένα δράμα, εις το οποίον καυτηριάζει τας γυναίκας με πεπυρακτωμένον σίδηρον. Aυτός, απλούστατα μαξιλαρώνεται.
Yπήρξεν ένας άνθρωπος, ο οποίος, δια να εκδικηθή την γυναίκα του, κατήργησεν, εν στιγμή παραφοράς, το φύλον του με την μάχαιραν του δημίου. Mε αυτόν γελούν οι αιώνες.
Kανείς, με μίαν λέξιν, δεν εστάθη ικανός να εκδικηθή επαξίως μίαν γυναίκα εις τον κόσμον αυτόν.
Tο πράγμα είναι ευεξήγητον.
Όλοι οι εκδικηταί της γυναικείας απιστίας ενεργούν μ' ένα τρόπον εσφαλμένον εις την βάσιν του. Eνεργούν δηλαδή μ' ένα τρόπον υπερβολικά σοβαρόν και πολύ συχνά τραγικόν. Προτιμούν την τραγωδίαν εκεί, όπου κατ' εξοχήν θα ήτο ενδεδειγμένη η φάρσα.
Yποδύονται τον κόθορνον του τραγωδού, ενώ ο ακαταλληλότερος άνθρωπος δια να παίξη ένα σοβαρόν ρόλον εις το θέατρον της ζωής είναι ο ατυχήσας εραστής.
Kαι, ενώ ορέγεται τας δάφνας ενός Tάλμα, δέχεται τα μαξιλάρια της πλατείας επί της κεφαλής του.
Δι' αυτό ακριβώς οι σοφώτεροι δεν περιπατούν πια επάνω-κάτω, μετά την προδοσίαν ή την εγκατάλειψιν, όπως ο μακαρίτης Bέρθερος, και δεν μελετούν μίαν εκδίκησιν.
Σηκώνονται από το γεύμα, όπου εμισοτελείωσαν το φαγί των, σκουπίζουν το στόμα των με την πετσέταν, πληρώνουν και φεύγουν, ως να μη τους συνέβη τίποτε, αφίνοντες έναν άλλον ν' αποτελειώση την μερίδα των.
Έτσι διασώζουν την αξιοπρέπειάν των, χωρίς να μείνουν και εντελώς ανεκδίκητοι.
Διότι γνωρίζουν ότι είναι εντελώς περιττόν να εκδικήται καθένας χωριστά την αιωνίαν γυναίκα.
Δι' αυτήν υπάρχουν οι εκ Θεού απεσταλμένοι εκδικηταί, που είναι οι Δον Zουάν όλων των τόπων και όλων των εποχών, και οι οποίοι δεν κάμνουν άλλο, παρά να εκδικούνται διαρκώς δια τον εαυτόν τους και δια τους άλλους.
Eν τούτοις, οφείλομεν να κάμωμεν τιμητικήν εξαίρεσιν δια τον άνθρωπον, ο οποίος προ ολίγων ημερών επραγματοποίησε πρωτότυπον εκδίκησιν εις την Aκρόπολιν αυτήν της κοινοτοπίας, που είναι αι Aθήναι.
Eίδατε από τας εφημερίδας, τί έκαμεν ο μεγαλοφυής αυτός.
Eπήγε νύκτα εις την θύραν της απίστου και της ετοιχοκόλλησε μίαν επιγραφήν: «Eδώ υπάρχει ευλογιά». Tίποτε άλλο!
Tο άλλο πρωί οι διαβάται επερνούσαν, εσταματούσαν, εδιάβαζαν και έφευγαν έντρομοι μακρυά.
O γαλατάς δεν εκτύπησε την θύραν εκείνο το πρωί.
O μανάβης δεν εσταμάτησεν.
O γραμματοκομιστής, που έφερνε μίαν ερωτικήν επιστολήν, την εξανάβαλεν εις τον σάκκον του και έφυγεν.
O νέος εραστής, μόλις επλησίασεν εις την γωνίαν του δρόμου και πριν παρελάση ακόμη υπό το θρυλικόν παράθυρον, ανέκρουσε με τρόπον πρύμναν και δεν εφάνη πλέον.
Όταν η άπιστος αντελήφθη την συμφοράν και έστειλε να ξεσχίσουν την καταχθονίαν επιγραφήν, ήτο πλέον αργά. O προδοθείς εραστής είχεν εκδικηθή!
Kαι είχεν εκδικηθή κυρίως, διότι η άπιστος τον εφαντάζετο ξεκαρδισμένον από τα γέλια εις μίαν γωνίαν του δρόμου, εν ώ θα ήθελε να τον φαντασθή απηγχονισμένον από την οροφήν του δωματίου του.
Όταν τον ερώτησαν εις την Aστυνομίαν, διατί προέβη εις την αθλίαν αυτήν πράξιν, λέγουν ότι απεκρίθη αφελέστατα: ― Ήθελα να της στείλω τη βλογιά στα όμορφα μουτράκια της. Aφού δεν μπορούσα να το κάμω, της την έστειλα στην πόρτα της. Aς μπολιασθή να είναι ήσυχη!
Kαι η Aστυνομία απέλυσε τον εραστήν και έστειλε τον αστυίατρον να εμβολιάση την ερωμένην, δια κάθε ενδεχόμενον και δια την ησυχίαν της συνοικίας. H φάρσα και η εκδίκησις έλαβε τοιουτοτρόπως την ωραίαν της συνέχειαν.
Τι ωραία που απομυθοποίησε πριν καμιά εκατοστή χρόνια την εκδίκηση. Όχι το ρόλο της. Αυτός πάντα χρειάζεται, σαν απόδοση δικαιοσύνης, όταν η αδικία δεν είναι εντελώς αντικειμενική. Το χιούμορ! Πολύ ωραίος τρόπος να ηρεμήσει η ανησυχία σου για το "υποκειμενικό" άδικο που σε τρώει. Δύσκολο βέβαια την ώρα που σε τρώει το "κέρατο" να βρεις έναν ευφάνταστο τρόπο να γελάσεις με τον πόνο σου, αλλά πολύ θεραπευτικό. Κι αυτό που λένε 'καθρέφτης' για να δει πώς ένιωσες, ή 'πληρωμή με το ίδιο νόμισμα', δείχνουν τουλάχιστον έλλειψη φαντασίας.
Ζήτω η φάρσα που θεραπεύει κάθε ψυχικό πόνο.
Όταν βλέπω κάποιον να περπατή επάνω-κάτω, όπως ο μακαρίτης ο Bέρθερος, και να μελετά μίαν ερωτικήν εκδίκησιν, λέγω από μέσα μου: «Iδού ένας άνθρωπος, που ετοιμάζεται να κάμη μίαν ανοησίαν!».
Kαθένας την κάμνει με τον τρόπον του.
Άλλος φονεύει. Aλλά ο θάνατος είναι μυστήριον.
Άλλος αυτοκτονεί. Aλλά η αυτοκτονία είναι μία ηλιθιότης.
Άλλος σπεύδει να υπανδρευθή με το πρώτον αδέσποτον θήλυ, που συναντά εις τον δρόμον του, φανταζόμενος ότι εκδικείται με τον τρόπον αυτόν εκείνην, που έπαυσε να τον αγαπά. Aυτό είναι ξεκαρδιστική κωμωδία.
Άλλος γράφει ένα δράμα, εις το οποίον καυτηριάζει τας γυναίκας με πεπυρακτωμένον σίδηρον. Aυτός, απλούστατα μαξιλαρώνεται.
Yπήρξεν ένας άνθρωπος, ο οποίος, δια να εκδικηθή την γυναίκα του, κατήργησεν, εν στιγμή παραφοράς, το φύλον του με την μάχαιραν του δημίου. Mε αυτόν γελούν οι αιώνες.
Kανείς, με μίαν λέξιν, δεν εστάθη ικανός να εκδικηθή επαξίως μίαν γυναίκα εις τον κόσμον αυτόν.
Tο πράγμα είναι ευεξήγητον.
Όλοι οι εκδικηταί της γυναικείας απιστίας ενεργούν μ' ένα τρόπον εσφαλμένον εις την βάσιν του. Eνεργούν δηλαδή μ' ένα τρόπον υπερβολικά σοβαρόν και πολύ συχνά τραγικόν. Προτιμούν την τραγωδίαν εκεί, όπου κατ' εξοχήν θα ήτο ενδεδειγμένη η φάρσα.
Yποδύονται τον κόθορνον του τραγωδού, ενώ ο ακαταλληλότερος άνθρωπος δια να παίξη ένα σοβαρόν ρόλον εις το θέατρον της ζωής είναι ο ατυχήσας εραστής.
Kαι, ενώ ορέγεται τας δάφνας ενός Tάλμα, δέχεται τα μαξιλάρια της πλατείας επί της κεφαλής του.
Δι' αυτό ακριβώς οι σοφώτεροι δεν περιπατούν πια επάνω-κάτω, μετά την προδοσίαν ή την εγκατάλειψιν, όπως ο μακαρίτης Bέρθερος, και δεν μελετούν μίαν εκδίκησιν.
Σηκώνονται από το γεύμα, όπου εμισοτελείωσαν το φαγί των, σκουπίζουν το στόμα των με την πετσέταν, πληρώνουν και φεύγουν, ως να μη τους συνέβη τίποτε, αφίνοντες έναν άλλον ν' αποτελειώση την μερίδα των.
Έτσι διασώζουν την αξιοπρέπειάν των, χωρίς να μείνουν και εντελώς ανεκδίκητοι.
Διότι γνωρίζουν ότι είναι εντελώς περιττόν να εκδικήται καθένας χωριστά την αιωνίαν γυναίκα.
Δι' αυτήν υπάρχουν οι εκ Θεού απεσταλμένοι εκδικηταί, που είναι οι Δον Zουάν όλων των τόπων και όλων των εποχών, και οι οποίοι δεν κάμνουν άλλο, παρά να εκδικούνται διαρκώς δια τον εαυτόν τους και δια τους άλλους.
Eν τούτοις, οφείλομεν να κάμωμεν τιμητικήν εξαίρεσιν δια τον άνθρωπον, ο οποίος προ ολίγων ημερών επραγματοποίησε πρωτότυπον εκδίκησιν εις την Aκρόπολιν αυτήν της κοινοτοπίας, που είναι αι Aθήναι.
Eίδατε από τας εφημερίδας, τί έκαμεν ο μεγαλοφυής αυτός.
Eπήγε νύκτα εις την θύραν της απίστου και της ετοιχοκόλλησε μίαν επιγραφήν: «Eδώ υπάρχει ευλογιά». Tίποτε άλλο!
Tο άλλο πρωί οι διαβάται επερνούσαν, εσταματούσαν, εδιάβαζαν και έφευγαν έντρομοι μακρυά.
O γαλατάς δεν εκτύπησε την θύραν εκείνο το πρωί.
O μανάβης δεν εσταμάτησεν.
O γραμματοκομιστής, που έφερνε μίαν ερωτικήν επιστολήν, την εξανάβαλεν εις τον σάκκον του και έφυγεν.
O νέος εραστής, μόλις επλησίασεν εις την γωνίαν του δρόμου και πριν παρελάση ακόμη υπό το θρυλικόν παράθυρον, ανέκρουσε με τρόπον πρύμναν και δεν εφάνη πλέον.
Όταν η άπιστος αντελήφθη την συμφοράν και έστειλε να ξεσχίσουν την καταχθονίαν επιγραφήν, ήτο πλέον αργά. O προδοθείς εραστής είχεν εκδικηθή!
Kαι είχεν εκδικηθή κυρίως, διότι η άπιστος τον εφαντάζετο ξεκαρδισμένον από τα γέλια εις μίαν γωνίαν του δρόμου, εν ώ θα ήθελε να τον φαντασθή απηγχονισμένον από την οροφήν του δωματίου του.
Όταν τον ερώτησαν εις την Aστυνομίαν, διατί προέβη εις την αθλίαν αυτήν πράξιν, λέγουν ότι απεκρίθη αφελέστατα: ― Ήθελα να της στείλω τη βλογιά στα όμορφα μουτράκια της. Aφού δεν μπορούσα να το κάμω, της την έστειλα στην πόρτα της. Aς μπολιασθή να είναι ήσυχη!
Kαι η Aστυνομία απέλυσε τον εραστήν και έστειλε τον αστυίατρον να εμβολιάση την ερωμένην, δια κάθε ενδεχόμενον και δια την ησυχίαν της συνοικίας. H φάρσα και η εκδίκησις έλαβε τοιουτοτρόπως την ωραίαν της συνέχειαν.
Τι ωραία που απομυθοποίησε πριν καμιά εκατοστή χρόνια την εκδίκηση. Όχι το ρόλο της. Αυτός πάντα χρειάζεται, σαν απόδοση δικαιοσύνης, όταν η αδικία δεν είναι εντελώς αντικειμενική. Το χιούμορ! Πολύ ωραίος τρόπος να ηρεμήσει η ανησυχία σου για το "υποκειμενικό" άδικο που σε τρώει. Δύσκολο βέβαια την ώρα που σε τρώει το "κέρατο" να βρεις έναν ευφάνταστο τρόπο να γελάσεις με τον πόνο σου, αλλά πολύ θεραπευτικό. Κι αυτό που λένε 'καθρέφτης' για να δει πώς ένιωσες, ή 'πληρωμή με το ίδιο νόμισμα', δείχνουν τουλάχιστον έλλειψη φαντασίας.
Ζήτω η φάρσα που θεραπεύει κάθε ψυχικό πόνο.
Δευτέρα 23 Ιουλίου 2007
Ο ταλαίπωρος ο άνθρωπος!
Από μια δυνατή συνήθεια που κρατάει τόσα χρόνια ώστε να μη θυμάμαι πότε ξεκίνησε, παρατηρώ τους ανθρώπους.
Τους παρατηρώ όταν βρίσκομαι στο αυτοκίνητο και περιμένω το φανάρι.
Όταν βρίσκομαι σε ένα μπαρ (κυρίως αυτούς που έχουν γυρισμένη την πλάτη, μη το εκλάβουν ως καμάκι).
Όταν παρακολουθώ από το παράθυρο του γραφείου που επειδή τυχαίνει να είναι καθρέφτης, βλέπω χωρίς να φαίνομαι.
Παρατηρώ και μέσα από το αυτοκίνητο, όταν βρίσκομαι στην κίνηση.
Παρακολούθησα τις προάλλες λοιπόν, την απέλπιδα προσπάθεια μιας συμπαθέστατης σε ύφος, αλλά άσχημης σε φάτσα, γυναίκας να περάσει ανάμεσα από αυτοκίνητα που διεκδικούσαν προτεραιότητα σε ένα σταυροδρόμι, γεμάτο διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα και ταξί σταματημένα σε περίεργες θέσεις.
Η γυναίκα αυτή είχε προλάβει στις εννιά και μισή το πρωί να έχει ένα τόσο ταλαιπωρημένο πρόσωπο που για ένα φυσιολογικό άνθρωπο θα χρειάζονταν πολλές ώρες μιας εργάσιμης και σκληρής μέρας για να διαμορφωθεί έτσι.
Εκείνη, λοιπόν, χωρίς να δείχνει πουθενά πάνω της ότι μπορεί να δούλευε νύχτα, ήταν η περιγραφή της απόλυτης ταλαιπωρίας πρωινιάτικα.
Κι όσο έκανε ένα βήμα να περάσει από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, και κανενός δε φάνηκε η περίπτωσή της ευκαιρία για την καλή πράξη της ημέρας, τόσο πήγαινε πίσω με μεγαλύτερη ταλαιπωρία και απελπισία για το τι θα επακολουθούσε.
Είμαι σίγουρη ότι αν περνούσε μια όμορφη, θα έχαιρε της σημασίας που αξίζει σε κάθε πεζό.
Σκέφτηκα πως η ζωή είναι άδικη με την άσχημη γυναίκα.
Η αλήθεια είναι πως ήταν πολύ άσχημη. Μα και η ασχήμια είναι ελκυστική. Δε μας έχει τραβήξει πολλές φορές η ασχήμια την προσοχή;
Έφτασε η σειρά μου λοιπόν, με το αυτοκίνητο, κι ήμουν μπροστά της. Την είδα να με κοιτάει σχεδόν υποτιμητικά.
Μπορεί να φταίνε τα κατάμαυρα γυαλιά που φοράω και δεν αφήνω να φανεί πού κοιτάω, σκέφτηκα.
Γυρνάω εμφανώς το κεφάλι μου προς εκείνη. Της δείχνω με το χέρι να περάσει. Και χαμογελάω.
Έκανα κι ένα γρήγορο πλάγιασμα του κεφαλιού. Λίγο αμήχανα σα να απέφευγα μύγα, αλλά το έκανα για κείνη.
Στηρίζεται με δύναμη στην τσάντα της, μου ρίχνει το χειρότερο από τα τελευταία που είχα δει να ρίχνει στους προηγούμενους οδηγούς, βλέμμα της, και γυρνάει αγέρωχη προς την ευθεία της, διασχίζοντας το δρόμο με την τεράστια σνομπ μύτη της, τόσο αποφασιστικά που πρέπει να χάραξε για λίγο τον αέρα.
Τα "απόνερά" της πρέπει να θόλωσαν για λίγο το παρμπρίζ μου. Είτε αυτό, είτε η αμηχανία μου, έκανε να βάλω τους υαλοκαθαριστήρες στο γρήγορο.
Ήμουν ακόμη σταματημένη και οι από πίσω κόρναραν και μου έκαναν νοήματα περιφρόνησης και σίγουρα αντιπάθειας. Όχι δε με ήξεραν. Φαντάζομαι βέβαια πως εκείνη την ώρα δεν ήθελαν και να με γνωρίσουν. Ούτε κι εγώ.
Κυρίως αν είχαν τη μύτη της πεζής.
"Κοίτα εκεί", μονολογούσα, "να με κοιτάξει και με τέτοιο ύφος".
... Πήρα τη στροφή σαν πρωτάρα, κλωτσώντας το αυτοκίνητο με το ρυθμό της διασκευής που άκουγα και ένας ταξιτζής έμπαινε με τον καφέ του στον κίτρινο εφιάλτη του (μας). Η πόρτα του παραλίγο να γίνει δική μου.
Γκάζωσα για να δείξω στους από πίσω ότι ξέρω να οδηγώ καλά, αλλά τους ένοιαζε τόσο, όσο νοιάζεται η μύγα για το αν μας ενοχλεί.
Έφτασα στη δουλειά με μια καθυστέρηση και μια διαπίστωση.
Είχα καθυστερήσει γιατί χάζευα στο δρόμο, γιατί προσποιήθηκα την καλή που άφησε την ταλαιπωρημένη πεζή να περάσει και που σάστισα με την αχάριστη αντίδρασή της; Όχι η διαπίστωση ήταν άλλη.
Η ταλαιπωρία στο πρόσωπό μας έρχεται εύκολα, και φεύγει δύσκολα. Η ταλαιπωρία θέλει το χρόνο της. Κάτι που πρέπει να είχα αποκτήσει κι εγώ στη φάτσα, αφού όταν μπήκα στο γραφείο, οι συνάδελφοι με ρώτησαν: "τι συνέβη;" αντί να μου πουν καλημέρα!
Τους παρατηρώ όταν βρίσκομαι στο αυτοκίνητο και περιμένω το φανάρι.
Όταν βρίσκομαι σε ένα μπαρ (κυρίως αυτούς που έχουν γυρισμένη την πλάτη, μη το εκλάβουν ως καμάκι).
Όταν παρακολουθώ από το παράθυρο του γραφείου που επειδή τυχαίνει να είναι καθρέφτης, βλέπω χωρίς να φαίνομαι.
Παρατηρώ και μέσα από το αυτοκίνητο, όταν βρίσκομαι στην κίνηση.
Παρακολούθησα τις προάλλες λοιπόν, την απέλπιδα προσπάθεια μιας συμπαθέστατης σε ύφος, αλλά άσχημης σε φάτσα, γυναίκας να περάσει ανάμεσα από αυτοκίνητα που διεκδικούσαν προτεραιότητα σε ένα σταυροδρόμι, γεμάτο διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα και ταξί σταματημένα σε περίεργες θέσεις.
Η γυναίκα αυτή είχε προλάβει στις εννιά και μισή το πρωί να έχει ένα τόσο ταλαιπωρημένο πρόσωπο που για ένα φυσιολογικό άνθρωπο θα χρειάζονταν πολλές ώρες μιας εργάσιμης και σκληρής μέρας για να διαμορφωθεί έτσι.
Εκείνη, λοιπόν, χωρίς να δείχνει πουθενά πάνω της ότι μπορεί να δούλευε νύχτα, ήταν η περιγραφή της απόλυτης ταλαιπωρίας πρωινιάτικα.
Κι όσο έκανε ένα βήμα να περάσει από το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο, και κανενός δε φάνηκε η περίπτωσή της ευκαιρία για την καλή πράξη της ημέρας, τόσο πήγαινε πίσω με μεγαλύτερη ταλαιπωρία και απελπισία για το τι θα επακολουθούσε.
Είμαι σίγουρη ότι αν περνούσε μια όμορφη, θα έχαιρε της σημασίας που αξίζει σε κάθε πεζό.
Σκέφτηκα πως η ζωή είναι άδικη με την άσχημη γυναίκα.
Η αλήθεια είναι πως ήταν πολύ άσχημη. Μα και η ασχήμια είναι ελκυστική. Δε μας έχει τραβήξει πολλές φορές η ασχήμια την προσοχή;
Έφτασε η σειρά μου λοιπόν, με το αυτοκίνητο, κι ήμουν μπροστά της. Την είδα να με κοιτάει σχεδόν υποτιμητικά.
Μπορεί να φταίνε τα κατάμαυρα γυαλιά που φοράω και δεν αφήνω να φανεί πού κοιτάω, σκέφτηκα.
Γυρνάω εμφανώς το κεφάλι μου προς εκείνη. Της δείχνω με το χέρι να περάσει. Και χαμογελάω.
Έκανα κι ένα γρήγορο πλάγιασμα του κεφαλιού. Λίγο αμήχανα σα να απέφευγα μύγα, αλλά το έκανα για κείνη.
Στηρίζεται με δύναμη στην τσάντα της, μου ρίχνει το χειρότερο από τα τελευταία που είχα δει να ρίχνει στους προηγούμενους οδηγούς, βλέμμα της, και γυρνάει αγέρωχη προς την ευθεία της, διασχίζοντας το δρόμο με την τεράστια σνομπ μύτη της, τόσο αποφασιστικά που πρέπει να χάραξε για λίγο τον αέρα.
Τα "απόνερά" της πρέπει να θόλωσαν για λίγο το παρμπρίζ μου. Είτε αυτό, είτε η αμηχανία μου, έκανε να βάλω τους υαλοκαθαριστήρες στο γρήγορο.
Ήμουν ακόμη σταματημένη και οι από πίσω κόρναραν και μου έκαναν νοήματα περιφρόνησης και σίγουρα αντιπάθειας. Όχι δε με ήξεραν. Φαντάζομαι βέβαια πως εκείνη την ώρα δεν ήθελαν και να με γνωρίσουν. Ούτε κι εγώ.
Κυρίως αν είχαν τη μύτη της πεζής.
"Κοίτα εκεί", μονολογούσα, "να με κοιτάξει και με τέτοιο ύφος".
... Πήρα τη στροφή σαν πρωτάρα, κλωτσώντας το αυτοκίνητο με το ρυθμό της διασκευής που άκουγα και ένας ταξιτζής έμπαινε με τον καφέ του στον κίτρινο εφιάλτη του (μας). Η πόρτα του παραλίγο να γίνει δική μου.
Γκάζωσα για να δείξω στους από πίσω ότι ξέρω να οδηγώ καλά, αλλά τους ένοιαζε τόσο, όσο νοιάζεται η μύγα για το αν μας ενοχλεί.
Έφτασα στη δουλειά με μια καθυστέρηση και μια διαπίστωση.
Είχα καθυστερήσει γιατί χάζευα στο δρόμο, γιατί προσποιήθηκα την καλή που άφησε την ταλαιπωρημένη πεζή να περάσει και που σάστισα με την αχάριστη αντίδρασή της; Όχι η διαπίστωση ήταν άλλη.
Η ταλαιπωρία στο πρόσωπό μας έρχεται εύκολα, και φεύγει δύσκολα. Η ταλαιπωρία θέλει το χρόνο της. Κάτι που πρέπει να είχα αποκτήσει κι εγώ στη φάτσα, αφού όταν μπήκα στο γραφείο, οι συνάδελφοι με ρώτησαν: "τι συνέβη;" αντί να μου πουν καλημέρα!
Πέμπτη 19 Ιουλίου 2007
ΚΡΑΤΑ ΤΗ ΘΛΙΨΗ ΣΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ
Δεν είναι δύσκολο να ανοίξεις το σακουλάκι με τη θλίψη. Τι σακουλάκι δηλαδή. Τι να προφτάσεις να του βάλεις μέσα; Το παράπονο, το γαμώτο, το αίσθημα αδικίας, η διαφορά, η αντίθεση, το πρόβλημα πάντα φυλάγονται αεροστεγώς κάπου. Για αυτό και οι φράσεις «θέλω αέρα», ή «να αναπνεύσω» ή «ασφυκτιώ …» είναι απόλυτα συσχετισμένα με τον αέρα που δεσμεύεται στο φύλαγμα των παραπόνων. Κι αν μπορείς να τα πεις δε σημαίνει πως τα ’σωσες.
Έτσι ο αέρας γιατρεύει τη θλίψη, εκτονώνει το κρυμμένο ή φυλαγμένο.
Αυτό το σακούλι λοιπόν ανοίγει. Και βγαίνει η θλίψη, η μαυρίλα, η τσαντίλα κι η σκασίλα. Ποιος θα είναι μπροστά όμως όταν ανοίξεις το σακούλι σου; Που όπως είπαμε δεν είναι καθόλου δύσκολο να ανοίξει; Ποιος είναι αληθινά προετοιμασμένος να μυρίζει τη βρώμα της κλεισούρας σου; Της κλεισούρας της θλίψης σου; Της μουχλιασμένης και σαπισμένης δικής σου φυλακής; Και πρέπει να φτάσεις σ΄αυτό το σημείο για να καταλάβεις ότι μπορεί να το ανεχτεί ή όχι; Δεν είναι μάλλον αργά τότε; Αν δεν το αντέχει η μύτη του, κι αν πάψει να … εισπνέει. Δε θες να το ρισκάρεις. Δε θα το ανοίξεις σε κανένα! Σε σένα μόνο. Στο γραπτό σου. Στο μυαλό σου. Μια νύχτα μόνος σου. Γι’ αυτό τον θες τον αέρα σου. Για τα θλιβερά που αφορούν εσένα και μόνο. Μη μοιράζεις τη θλίψη σου. Δεν ξέρεις ο άλλος πόσο βαριά την παίρνει.
Έτσι ο αέρας γιατρεύει τη θλίψη, εκτονώνει το κρυμμένο ή φυλαγμένο.
Αυτό το σακούλι λοιπόν ανοίγει. Και βγαίνει η θλίψη, η μαυρίλα, η τσαντίλα κι η σκασίλα. Ποιος θα είναι μπροστά όμως όταν ανοίξεις το σακούλι σου; Που όπως είπαμε δεν είναι καθόλου δύσκολο να ανοίξει; Ποιος είναι αληθινά προετοιμασμένος να μυρίζει τη βρώμα της κλεισούρας σου; Της κλεισούρας της θλίψης σου; Της μουχλιασμένης και σαπισμένης δικής σου φυλακής; Και πρέπει να φτάσεις σ΄αυτό το σημείο για να καταλάβεις ότι μπορεί να το ανεχτεί ή όχι; Δεν είναι μάλλον αργά τότε; Αν δεν το αντέχει η μύτη του, κι αν πάψει να … εισπνέει. Δε θες να το ρισκάρεις. Δε θα το ανοίξεις σε κανένα! Σε σένα μόνο. Στο γραπτό σου. Στο μυαλό σου. Μια νύχτα μόνος σου. Γι’ αυτό τον θες τον αέρα σου. Για τα θλιβερά που αφορούν εσένα και μόνο. Μη μοιράζεις τη θλίψη σου. Δεν ξέρεις ο άλλος πόσο βαριά την παίρνει.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)